How To Be A Good Demonstrator


Postprzez » Wt lis 05, 2013 22:37

 

How To Be A Good Demonstrator

Postprzez PAYMNNEEX » Cz lis 07, 2013 16:06

How good is Khan?

As a boxer, not good enough.
As a driver, bloody awful.
As a man, very good. He took time out from his training to meet and talk with a group of young women I took to his gym.
PAYMNNEEX
 
Posty: 2
Dołączył(a): Pn lis 04, 2013 19:19
Lokalizacja: Uzbekistan

orłowski

Postprzez beedsliek » Pn lis 11, 2013 20:29

Najprostsze nieoczywiste. Płynna faktyczność w twórczości Franciszka Orłowskiego Podczas 53. Biennale w Wenecji w 2009, Franciszek Orłowski spontanicznie wykonał akcję „Spadek\", filmując w ciągu nurkowania podwodne zakamarki domów. Tytuł biennale, „Making Worlds\", zainspirował go aż do eksploracji tego, co stanowi dokumentny ułomek miasta i jego historii, tymczasem pozostaje zakryte pod spodem widzialną tkanką codzienności. Zanurzone w głębinach fundamenty tudzież partery kamienic zyskują w jego wideo gniewny charakter, na kształt w filmie grozy. Artysta stworzył niedaleko tym platformę przekazu, odzierając podwodne miejsce z tajemnicy, umieścił bo projekcję filmową w jednym z mieszkań w pobliżu kanału, w którym nurkował. Klucza aż do tej twórczości należy uganiać się w złożonej relacji, jaką ustala niewiasta z w szerokim zakresie pojętą nowoczesnością, bo Orłowski w Wenecji wystąpił w charakterze kogoś w pełni niezauważalnego, nieobecnego, na marginesie rozgrywającego się spektaklu, jakim jest biennale, ciążące coraz w wyższym stopniu ku festynowej mnogości. Zanurzył się w ciszę, odnajdując tylko tam istotę miasta, którego tkanka jest jednak delikatna, ponieważ osadzona na zalanych fundamentach. Płynność, nieszczelność, trochę grobowy istota podwodnego świata mogłyby stanowić metaforę współczesnych stanów umysłu. Zanurzenie poniżej powierzchnię może stanowić symbolem tego, co wyparte zaś niechciane, czegoś, o czym lepiej nie mówić.

Określenie twórczości Franciszka Orłowskiego mianem konceptualnej jest uprawnione, choć jest to uproszczenie. Jego realizacje - które on już sam wiąże właściwie spośród systemem otwartej rzeźby - nie są wyłącznie komentarzami aż do pewnych założeń zaś problemów, jakkolwiek mają w sobie ogromną dawkę indywidualnej emocjonalności. Orłowski przełamuje schematy myślenia tudzież przeto warto skoncentrować się na konceptualnym charakterze jego prac, lecz ich najważniejszymi cechami są ulotność oraz procesualność. Artysta występuje w nich jak poruszyciel liczony włącznie w krążenie myśli nową jakość, pozwalający materii swoich prac działać samoistnie. Praca Franciszka Orłowskiego jest pracą w terenie, również w sensie przestrzennym, gdy a przenośnym: kompetencja stanowi dla niego obszar myśli, jaki jest nieograniczony. Stąd także wypada wkładać akcent dodatkowo na atrybut site-specific jego otwartych rzeźb. Prezentowanie jego twórczości w galerii owo zawsze lecz wciąż zarzewie konkretnej pracy, która zaplanowana jest na sfera wynikowy hen prócz samą galerię. W pewnym stopniu jego działania mogą kojarzyć się spośród dziełami Josepha Beuysa, przede wszystkim ze względu na cywilny rola wielu jego realizacji. Wydaje się jednak, że Orłowski sytuuje się w cokolwiek innym miejscu: porusza problemy wydarzania się w świecie materii, gdzie wydarzanie jest także transpozycją stanów emocjonalnych wywoływanych z wykorzystaniem byt od czasu do czasu pod każdym względem banalnego - a niemniej jednak niezupełnie oczywistego. W działaniach polskiego artysty gra polityczna zarysowuje się na planie dalszym aniżeli tuż przy Beuysa, jest choć w pracy Orłowskiego duża kwant wrażliwości na znaki a symbole, na człowieczy cokolwiek oraz wrażenia fizyczno-psychiczne doświadczane na przestrzeni tego bytowania. Chciałoby się bezpośrednio nabazgrać o psychologii zawartej w tych pracach. Śmiesznym jest oczekiwanie, iż będziesz przemawiał językiem zrozumiałym dla wszystkich. Ni ludzie, ni muchomory nie mają takiej umiejętności. Jakby istota wspomóc mogła niejaki na to samo gatunek porozumień, niby na odwrót w głupocie kryło się impresja bezpieczeństwa1. Te słowa Henry Davida Thoureau spośród pewnością można nawiązać aż do prac Orlowskiego, które tylko wprowadzają gatunek zamętu w dyskusja naukowa w gruncie rzeczy zwanej sztuki konceptualnej. Orłowski ufa emocjom w wyższym stopniu niż czystej racjonalności, której orędownikiem jest myśl, koncept, idea. Prezentowana w poznańskiej galerii Stereo instalacja „Klimatyzacja\" (2010) złożona była spośród oryginalnego ula umieszczonego we wnętrzu galeryjnego pomieszczenia natomiast połączonego ze światem pozagaleryjnym w środku pomocą przezroczystej rurki, za sprawą którą pszczoły mogły swobodnie wlatywać tudzież wylatywać z ula, kontynuując własny przebieg pracy. Forma tej instalacji przywołuje rytm skojarzeń powiązanych spośród takimi zagadnieniami jak: inwigilacja, podglądanie, zaś oraz z szerszą refleksją nad byciem, które jest siecią powiązań, ekosystemem zaczynającym się dopiero co w ulim gnieździe2.
beedsliek
 
Posty: 82
Dołączył(a): Wt lis 05, 2013 22:11
Lokalizacja: The Bahamas

Postprzez » Pn lis 11, 2013 20:29

 

Poprzednia strona

Powrót do Przedstaw się [ZAPRASZAM DO REJESTRACJI]

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 5 gości

cron